Bobry wzbudzają dziś sporo kontrowersji. Są gatunkiem zagrożonym i w Polsce , w latach siedemdziesiątych podjęto próby, reintrodukacji na terenach polski północnej.  Inaczej nie można byłoby oglądać ich sympatycznych pyszczków na przybrzeżnych terenach rzek, jezior czy rowów melioracyjnych.

Bobry wzbudzają dziś sporo kontrowersji (by wiredwitch )

Bobry nie przeszkadzają człowiekowi, a raczej człowiek nie przeszkadza im. Potrafią świetnie się zaaklimatyzować na terytorium , w którego pobliżu  znajdują się ludzkie osady.  Na ogół, na terenie są powolne i nie sprawiają wrażenia zwierząt, które mogłyby zbudować wielometrowe tamy (w Kanadzie bobry zbudowały tamę o długości niemal kilometra). Powodem budowania tam jest dbałość o bobrzą rodzinkę…  Są to zwierzątka bardzo rodzinne i monogamiczne. Bóbr ma swojego partnera aż do śmierci jednego z nich.  Rodzina liczy do ośmiu osobników. Jest raczej mocno ze sobą związana. Bobry odpędzają obcych ze swego terytorium, rzadko przyłączają do siebie osobniki z innego bobrzego klanu, jeśli już, to jest to raczej wyższa konieczność.  Bardzo chronią swoje młode, gdyż małe bobry często podają ofiarami drapieżników takich jak wilki, niedźwiedzie czy  rysie.

Ich żeremia, pokryte gałązkami, mają podwodne wejścia, ponieważ bobry najlepiej czują się w wodzie. Mogą tam spędzić nawet piętnaście minut a masywny i ciężki ogon, kiedy uderza o wodę, daje znak innym bobrom, że oto zbliża się niebezpieczeństwo.

Bobry żywią się jednak roślinnością. W porach kwitnienia najbardziej smakują im zielone i świeże roślinki. Około października rozpoczynają ścinanie gałązek okolicznych drzew. Nie jedzą jednak samego drzewa tylko jego korę i łyko. Gustują przeważnie w korze wierzbowej i olszynowej.  Dorosłe osobniki mogą ważyć nawet powyżej trzydziestu kilogramów i mierzyć powyżej stu centymetrów długości.  Bobrzy ogon – ster i magazyn tłuszczu  - jest jego najbardziej charakterystyczną częścią ciała. Kiedyś, w czasach staropolskich, jedzono mięsko z bobrzego ogona, ponieważ kościół zezwalał na jego spożycie w okresie postów liturgicznych. Zresztą nie tylko z tego powodu bobry były często wybijane. Ich futro było cenione jako odzież a zawartość worków strojowych czyli specyficznych bobrzych gruczołów, uznawano za wyśmienite lekarstwo. Bobrze zęby miały chronić malutkie dzieci przed chorobami.  Polowania na te zwierzaki były w Europie tak powszechne, że już pod koniec dziewiętnastego wieku norwescy miłośnicy i badacze tego gatunki próbowali go ponownie osiedlić na terenach swego kraju.

Dziś bobry można spotkać  w Szwecji, Finlandii i na Litwie. A w Polsce szczególnie upodobały sobie gęsto zasiane jeziorami tereny północno- wschodnie i obszary na terytorium kaszubskim.