Bobry żyły z ludźmi już od wieków. Polowanie na te zwierzątka już ponad tysiąc lat temu było uważana za godne jedynie najwyższych władców. Bobry oswoiły się z ludźmi i dlatego do dziś nie boją się osiedlać w pobliżu ludzkich terenów.

Dorosły bóbr waży ponad trzydzieści kilogramów i mierzy ponad metr długości (by flickkerphotos)

Powoduje to wiele różnych konfliktów, gdyż z natury rodzinny bóbr buduje tamy i nory dla  ochrony swoich członków rodziny. Bobry są monogamiczne i niezwykle ze sobą związane. Ze swoim  partnerem przebywają, aż do śmierci jednego z nich.  Norki i tamy mają chronić bobrzych bliskich przed niebezpieczeństwem.

Bobry europejskie – reprezentowane na terenie Polski, Litwy, Karelii, Francji, Szwajcarii i Niemczech – mają swojego kuzyna w dalekiej Kanadzie i Ameryce. Te dwa bobrze gatunki są z wyglądu bardzo podobne. Niewielu jednak miłośników tego sympatycznego futrzaka może sobie zdawać sprawę z faktu, że bóbr kanadyjski ma o osiem chromosomów mniej niż jego europejski kuzyn, dlatego oba gatunki nie mogą się ze sobą krzyżować. W Kanadzie bóbr jest także dosyć popularny i żyje na północy tego kraju. Występuje również na pięciocentówce jako symbol Kanady. W Polsce bobry – popularne głównie na północy raju, żyją w licznych rezerwatach i parkach przyrodniczych. Można je spotkać także na terenach górzystych, ale znacznie rzadziej niż na północy.  Żyją w przybrzeżnych rejonach rzek, jezior czy rowów melioracyjnych albo ścieków. Czasami zamieszkują podmokłe łąki  albo bagna. Żywią się głównie zieloną roślinnością oraz smakowitym łykiem i korą drzew oraz krzewów, którą już na jesieni magazynują w pobliżu swoich norek i żeremi. Dorosły bóbr ,liczy sobie ponad trzydzieści kilogramów i mierzy ponad metr długości.  Taki dojrzały osobnik nie pada już łupem drapieżników. Niestety musi przed niedźwiedziem, rysiem czy wilkiem chronić swoje młode. 

Bobry mają charakterystyczny wygląd i oprócz pokrytego łuskami ogona dysponują dwoma żółtawymi siekaczami z przodu oraz zręcznymi łapami z przodu oraz znacznie masywniejszymi z tyłu. Porozumiewają się za pomocą zapachu. Gruczoły, wydzielające ów specyficzną woń znajdują się w okolicach ogona i nazywają workami strojowymi.  Kiedyś każda część bobrzego ciała była ceniona podczas polowań. Z futer zwierząt szyto czapki, kołpaki czy płaszcze, zęby bobra dawano dzieciom na uśmierzenie bólu a tłuszcz i zawartość worków strojowych uważano za doskonały medykament na każda dolegliwość.