Jeśli ludziom wydaje się, że bobry to tylko mało rozumne ssaki – są w dużym błędzie. Te sympatyczne , futrzaste gryzonie, które znane są z budowania żeremi oraz tam, norek i kanałów w rejonie zbiorników wodnych – są po pierwsze bardzo długowieczne. Mówi się o tym, ze bobry żyją około trzydziestu lat.

Bobrza rodzinka (by finchlake )

Niektórzy jednak podają informację, że bóbr, przy sprzyjających warunkach, może dożyć nawet pięćdziesięciolecia . Po drugie bobry są monogamiczne bez wyjątku. W okresie młodości  udają się na poszukiwania partnera i zakładają z nim rodzinę, której bardzo pilnują i strzegą przed zagrożeniami, płynącymi ze środowiska. Ze swoim partnerem pozostają aż do śmierci. Młode bobry przychodzą na świat raz do roku, w okolicy maja i czerwca po mniej więcej stu dniach bobrzej ciąży. Z początku są drobne i mają gęste, przyjemne w dotyku futerko. Ważą niewiele – około pół kilograma.

Ciekawostką dotyczącą małych bobrów jest ich genetyczna umiejętność  radzenia sobie w wodzie. Od narodzin potrafią unosić się na  jej tafli, dobrze też widzą.  Małymi bobrami rodzice opiekują się troskliwie do spółki z rodzeństwem, urodzonym w poprzednim miocie. Krytyczny moment następuje w chwili przestawiania dwumiesięcznego maleństwa na pokarm złożony z roślin. Bobrza rodzina liczy do ośmiu osobników.  Po około trzech latach młode bobry zaczynają poszukiwania życiowego partnera.  Te poszukiwania są także zagrożeniem.

Bobry, jak każde istoty żywe, mogą paść ofiarami pasożytów, chorób, ale także kłusowników czy innych bobrów, które walczą o to samo terytorium.  Zagrożeniem dla bobrów ostatnio stali się również ludzie, którzy denerwując się na ich melioracyjną działalność, żądają prawa do ustrzelenia bobra. Nie jest to dobre rozwiązanie dla zagrożonego już prawie gatunku. Niewiele brakowało a bobry znalibyśmy jedynie z bajek i starych druków. Omal w Polsce wyginęły. Udana reintridukcja bobra w latach siedemdziesiątych, w rejonach Mazur – sprawiła,  że sympatyczne zwierzątka na nowo rozgościły się w naszym kraju.