Bobry europejskie czyli przedstawiciele gatunku znanego jako castor fiber, zamieszkują dziś tereny północnej i wschodniej Polski.  W dużej mierze te futrzaste gryzonie osiedlają się na terytoriach nizinnych rzek oraz jezior, przybrzeżach zbiorników wodnych a także rowów melioracyjnych czy bagien albo ścieków.

Bobrza nóżka (by greencolander)

Bobry można też, choć rzadko, napotkać  przy górskich potokach i w zakolach rzek.  Budują norki, kanały i tamy by zabezpieczyć swoją rodzinę przed niebezpieczeństwem. Nie chodzi tylko o zalanie żeremia wodą. Wybudowane konstrukcje chronią bobry również przed atakiem drapieżników leśnych, które zasmakowały w małych bobrach.  Bobrze rodziny są ze sobą silnie związane i pozostają razem aż do śmierci. Nie pozwalają przenikać do swojego klanu obcym. Wytrwale przebywają ze sobą przez niemal blisko pięćdziesiąt lat życia bo tyle sięga górna granica wieku  u tych największych lądowych ssaków w Europie.

Jednak bobry kiedyś były na wymarciu. Już pod koniec dziewiętnastego wieku Norwegia starała się od nowa zasiedlić bobra na swoich terytoriach. Prym w mordowaniu sympatycznych gryzoni wiodła również Kanada. Obecnie, z powodu dużej ilości przedstawicieli tego gatunku, bobry wolno odstrzelać  na wielu terytoriach, na przykład na Litwie czy w Rosji. Straty, powodowane przez bobrzą działalność,  są co roku liczone w milionach dolarów. Niemniej bobry prowadzą także pozytywne działania środowiskowe. Umożliwiają nawodnienie licznych gruntów. Dlatego miłośnicy tego ginącego gatunku często pertraktują i negocjują z niezadowolonymi ludźmi, reprezentując bobrze interesy. Dowodzą oni, że odstrzał bobrów wcale, według licznych danych, nie  prowadzi do poprawy sytuacji na zalanych wodą terenach.

Tymczasem bobra mogłoby już wielu krajach nie być. Bobrze krainy próbowali odnowić i zasiedlić Norwegowie, Francuzi a także Polacy – począwszy od czasów powojennych.  Udana reintrodukcja na terenie naszego kraju bobra europejskiego stała się faktem dopiero w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Obecnie gatunek ten zasiedla północnowschodnią część Polski. Spotkać można także bobry w dorzeczach Brdy I Wdy, na terenie Borów Tucholskich.

Bobry ginęły niegdyś z uwagi na swoje futro, wydzielinę zwaną kastroleum i tłuszcz, którym leczono.  Kościół uznawał je także za gatunek ryby przez co spożywano ich mięso w czasie postów.